25ปีแล้วซินะ ที่ทำงานอยู่กับพวกเขา...ชีวิตที่ร่อนเรไปเรื่อยๆๆที่ไหนว่าจ้างเราก็ไปทำ...เริ่มต้นก็ที่ซาฟารีเวิลด์ 14ปีทำจนเป็นรุ่นบุกเบิก เด่วนี้เขาดังแล้วก็คงลืมเราช่วงนั้นก็กำลังฝึกหัดอยู่ยังไม่ค่อยเก่ง ก็อาศัยจดจำแอบบ้างก็มี...ช่วงที่อยู่ที่นั่นก็เสมือนโรงเรียนที่สอนให้รู้จักคำว่าเป็นนักแสดง การเรียนรู้เริ่มต้นที่นั่น ต่อมาก็ลองไปรับงานนอกหลายที่ไม่ว่าจะเป็นเขาเขียว เขาดิน สวนสัตว์พาต้า ลพบุรี หรือรับฝึกสอนสัตว์ตามบ้านคน ชีวิตช่วงนั้นไม่รู้ทำไปได้อย่างไร...ทำงาน365วันไม่เคยมีวันหยุดเลยถามว่าเหนื่อยไหม...แน่นอนเหนื่อยมากๆแต่ความรับผิดชอบที่มีต่อพวกเขามันมากว่า เราไม่ไปหาเขาแล้วเขาจะกินอะไร...เปรียบเหมือนลูกของเราเลยก็ว่าได้...หลังจากออกจากซาฟารีก็ไปทำงานที่ฟาร์มโชคชัยไปฝึกสอนสัตว์ที่นั่นได้ไปบุกเบิกสร้างให้ฟาร์มเป็นสถานที่ท่องเที่ยวจนทุกวันนี้ดังแล้วก็ลืมเราอีกเช่นเคย..มันน่าน้อยใจนักแต่ทำไงได้....ชีวิตที่ต้องเดินทางต่อไป..เรากำหนดไว้ว่าจะอยู่ที่นั่น3ปี ก็ปรากฏว่าครบ3ปีพอดีสำหรับชีวิตที่ฟาร์มโชคชัยก็สนุกดีมีรสชาติอีกแบบหนึ่งบ้างอย่างไม่เคยเห็นไม่เคยทำก็ได้ทำเก็บกักประสพการณ์ไปให้มากที่สุด...จากคนที่นั่นรู้แต่คำว่าฟาร์มปศุสัตว์ เขาทำงานแบบเกษตรกร พอเราไปเริ่มงานที่นั่นก็สร้างการแสดงให้เกิดขึ้นสร้างคนสร้างงานให้...เริ่มใหม่ๆๆคนที่นั่นยังไม่ยอมรับเรา...เราเป็นใครมาจากไหน..ค่อยๆๆสร้างค่อยๆๆเรียนรู้ฝึกสัตว์ยังทำได้แต่ไมจะสอนคนไม่ได้ให้มันรู้ไป...เขามักพูดเสมอว่าที่นี่ไม่ช่ายสวนสนุกที่นี่ไม่ช่ายสถานที่บันเทิง...แต่พอตอนหลังเขาก็เข้าใจว่าการที่เราจะปรับรูปแบบสถานที่ของเราให้คนอื่นเขาเข้ามาใช้บริการต้องการให้คนเขาเอาเงินมาใช้จ่ายให้เรามันต้องทำเช่นไรไม่ช่ายรีดนมเอาไปขาย...อย่างที่เคยทำมา..ก็ต่อสู้สร้างมาจนสำเร็จได้ในเวลา3ปี..แล้วเราก็เดินออกจากที่นั่น..เวลามันก็ค่อยๆๆผ่านไปเรื่อยๆๆคนรุ่นเก่าๆๆถึงจะพอจำกันได้.....ด้วยเงินค่าจ้าง22000บาทที่ลาออกมา...ก้าวต่อไปก็เดินทางไปทำงานต่อที่กวางเจาประเทศจีน...สิ่งแรกที่เราเริ่มต้นก็คือการสื่อสาร...รู้ไหมว่าหนีห่าวแปลว่าอารัยเรายังไม่รู้เลย..แล้วจะทำงานได้หรือ....ในใจก็คิดอยู่ว่าสู้นะสักตั้งหนึ่ง.....คนจีนกับคนไทยหน้าตาก็ใกล้เคียงกันแห่ล่ะแต่วัฒนธรรมเราก็ต่างกันก็พอสมควรนะ...เราพูดภาษาเขาไม่ได้หรอก..ก็ได้แต่ยิ้ม...ได้คำเดียวแล้ววันแรกหนีห่าว....เราเจอใครก็หนีห่าวไปหมด..บางคนก็ว่าเราบ้าไม่รู้จักกัน..ดันมาทักทาง....อ้าวเป็นงั้นไป....สามเดือนแรกนอนร้องไห้ทุกวัน...คิดในใจตูคิดผิดหรือเปล่าที่เดินมาที่นี่...เส้นทางนี้ดีหรือปาวเซ็นสัญญาสองปีด้วยตายแน่ๆๆคิดในใจ ตายเป็นตายคิดว่าติดทหารสองปีแล้วกัน.....คนจีนเขาก็มองเราแบบว่าคุณเก่งแค่ไหนคุณมีอะไรดีถึงได้มาทำที่นี่...เราก็เริ่มงัดเอาวิชาที่เรามีอยู่มาเริ่มต้นอีกครั้งพลิก...สถานการณ์ที่ย่ำแย่คิดในใจเราต้องทำให้ได้...แหม่ๆๆก็ถามคนเก่าๆๆที่เขาเลี้ยงลิงที่นี่ว่าฝึกมานานหรือยังเขาบอกว่าฝึกมา2ปีกว่าแล้วแต่ยังแสดงไม่ได้...เราก็ฝึกหนักช่วงแรก..เถ้าแก่ก็มาดูบ่อยๆก็พูดมาว่าอีกสามเดือนแสดงให้ดูหน่อยนะ...การที่เราฟังไม่เป็นก็พูดออกมาว่า โอเคเขาฟังออกภาษาสากลเลย...แต่รู้ไม่เขาขีดเส้นให้กับตัวเองสักพักลูกน้องมาบอกว่าไปรับปากเขานะว่าอีกสามเดือนจะแสดงให้เขาดู...ตายแน่ๆๆเลยที่นี้พอถึงเวลาเขาก็มาจริงๆๆ...เราก็แสดงให้เขาดู..ได้ดั่งที่เราตั้งใจ...เขาก็ชมว่าเราเก่งพัฒนาได้เร็ว...จากการพูดการสื่อสารต่างๆๆพัฒนาปรับตัวเองได้เร็ว...มาก....สนใจอยากฟังต่อล่ะซิ..มาที่จีนก็มีอะไรที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น..เช่นร้านอาหารเห็นสัตว์นกหมากาไก่สัตว์น่ารักกระต่ายก็มีหนูตัวเป็นๆๆวิ่งกันไปมาเราก็นึกว่าโหดีนะไว้ให้เด็กๆไว้ดูเวลามาทานอาหารแต่ที่จริงมันไม่ใช่เขาเอาไว้ทำอาหาร....เราเคยลองไปนั่งกินโต๊ะข้างๆมันสั่งหมา...เขาก็เอาหมาจูงมาให้ดูแล้วก็เอากระสอบคุม แล้วก็เอาฆ้อนทุบโหอนิจา...เราคนรักสัตว์ด้วยน้ำตาแทบไหลพูดไม่ออกเลยกินข้าวไม่ได้ ด่าทอคนจีนว่าไม่รู้จักบาปกันเสียแล้ว...แต่ดีนะที่มันฟังไม่ออกเราพูดภาษาไทยแหล่ะ...และแล้วหมาตัวนั้นก็โดนชำแหละมาตั้งโต๊ะทำหม้อไฟ......สัตว์ทึ่อยู่ที่นั่นน่าสงสารมากๆๆเลยรอวันที่เขาจะเลือกก็ต้องทำตัวผอมๆๆแบบไม่น่ากินตัวไหนจำม่ำเสร็จมันแน่เลย...เคยไปซื้อเต่ากับไก่ฟ้าที่ร้านอาหารมันกำลังจะโดนฆ่า...เราซื้อตัดหน้ามันก่อนแต่เราไม่ฆ่าเอาใส่กรงไว้ข้างๆโต๊ะเรา แล้วเราก็เอามันไปปล่อย...แต่เราก็ไม่มีเงินมากพอที่จะไปซื้อได้หมด...คนจีนกินทุกอย่างที่มีชีวิตไส้เดือนมันยังกินเลย....นับประสาอะไรเด็กทารกที่โดนทำแท้งยังเอามากิน....ประเทศจีนไม่มีศาสนารองรับไม่รู้จักคำว่าชาตินี้ชาติหน้าบาปบุญคุณโทษรู้จักเพียงคำว่าทำงัยวันนี้จะมีเงินมีความสุขก็พอแล้ว....เด่วจะเล่าต่อฉบับหน้าติดตามได้....8ปีที่กวางเจา
เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย
ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก
